مطالعه‌ای نوین مشخص می کند که امکان پذیر سیاره زمین در نزدیک به ۴۶۶ میلیون سال پیش، به جستوجو جذب و تجزیه یک سیارک گذری، دارای سامانه‌ای از حلقه‌ها شبیه حلقه‌های زحل بوده باشد. این حلقه که به گمان زیاد از باقی مانده آن سیارک راه اندازی شده و ده‌ها میلیون سال پایدار مانده است، می‌تواند عامل خنک‌سازی جهانی و حتی دوره یخبندان شدید زمین در ۵۰۰ میلیون سال قبل بوده باشد.

به نقل از سرویس اخبار نجوم رسانه فناوری تکنا، این نتیجه‌گیری بر پایه تحلیل دقیق ۲۱ دهانه برخوردی در سراسر جهان محکم است. پژوهشگران بر این باورند که این دهانه‌ها در تاثییر برخورد قطعات یک سیارک بزرگ تشکیل شده‌اند. این اتفاقات در دوره اردویسین رخ داده است؛ دوره‌ای که زمین ناظر افزایش دیدنی برخوردهای سیارکی بوده است.

تیمی به سرپرستی اندی تامکینز، استاد علوم سیاره‌ای در دانشگاه موناش استرالیا، با منفعت گیری از مدل‌های رایانه‌ای حرکت صفحات تکتونیکی زمین در قبل، به بازدید موقعیت اولیه این دهانه‌ها پرداخت. نتایج مشخص می کند که همه این دهانه‌ها در عرض‌های جغرافیایی نزدیک به استوا شکل گرفته‌اند. این کار حاکی از آن است که قطعات سیارک بعد از برخورد با زمین، حلقه‌ای در اطراف آن تشکیل کرده‌اند و سپس کم کم بر سطح سیاره سقوط کرده‌اند.

تامکینز در این باره می‌گوید: “در شرایط عادی، برخورد سیارک‌ها به زمین می‌تواند در هر نقطه از سطح سیاره رخ دهد. اما تمرکز این همه دهانه در نزدیکی استوا مشخص می کند که این برخوردها اتفاقی نبوده‌اند و ارتباطی با هم دارند. دانشمندان اعتقاد دارند که وجود این دهانه‌ها در نزدیکی استوا، نیرومندترین مدرک برای اثبات وجود حلقه‌ای در اطراف زمین در قبل است. چون این چنین حلقه‌هایی طبق معمولً در بالای استوای سیارات راه اندازی خواهد شد. گمان این که این دهانه‌ها به طور اتفاقی و بی‌ربط با هم تشکیل شده باشند، زیاد اندک است.

پژوهشگران تخمین می‌زنند که سیارکی که تبدیل راه اندازی این حلقه شده است، نزدیک به ۱۲.۵ کیلومتر قطر داشته است. بعد از برخورد با زمین، قطعات این سیارک در مدار اطراف زمین قرار گرفته و حلقه‌ای را راه اندازی داده‌اند. تامکینز در بیانیه‌ای دانشگاهی افزود: “در طول میلیون‌ها سال، مواد این حلقه کم کم بر سطح زمین سقوط کرده و علتافزایش تعداد برخوردهای شهاب‌سنگی شده است. این چنین، لایه‌های رسوبی مربوط به این دوره حاوی مقادیر بسیاری از باقی مانده شهاب‌سنگی می باشند.”

تحلیل این باقی مانده شهاب‌سنگی مشخص می کند که آن‌ها در معرض تابش کیهانی کمتری نسبت به شهاب‌سنگ‌های امروزی قرار داشته‌اند. این کار نیز از فرضیه وجود حلقه حمایتمی‌کند. علاوه بر این، وجود نشانه‌هایی از سونامی‌های متعدد در دوره اردویسین، می‌تواند ناشی از برخورد قطعات این حلقه با اقیانوس‌ها باشد. بیرگر شیمیتز از دانشگاه لوند سوئد، در گفتگو با نیو ساینتیست، این مطالعه را یک ایده تازه و خلاقانه می‌داند که برخی مشاهدات را توضیح می‌دهد. اما او اصرار می‌کند که برای اثبات قطعی این فرضیه، به شواهد بیشتری نیاز است. اگر زمین در قبل دارای حلقه‌ای بوده باشد، این حلقه می‌توانسته تأثیر قابل توجهی بر آب و هوای زمین داشته باشد. چون سایه‌ای که این حلقه بر سطح زمین می‌انداخته، می‌توانسته علتکاهش دمای جهانی بشود. با این حال، جزئیات دقیق این تأثیرات تا این مدت اشکار نیست.
برای مشاهده تازه ترین خبرها به صفحه اخبار علمی رسانه تکنا مراجعه کنید.