تاریخ‌گذاری مولکولی مشخص می کند که برخی حیوانات منقرض‌شده، از جمله تنبل‌ زمینی‌های غول‌پیکر یا مگاتریوم‌ها (Megatherium) و ماموت‌ها، زیاد زیاد تر از آنچه تا بحال فکر می‌شد در آمریکای جنوبی زندگی کرده‌اند. یافته‌های تازه، سوال‌های عمده‌ای را درمورد‌ی علت انقراض برخی از آخرین گونه‌های حیوانات بزرگ زمین نقل می‌کند.

فابیو هنریکو کورتیس فاریا از دانشگاه فدرال ریو دو ژانیرو در برزیل، می‌گوید: «در جامعه‌ی علمی تا این مدت اجماع کاملی درمورد علت یا علل انقراض بزرگ‌زیاگان در آمریکای جنوبی وجود ندارد.»

بزرگ‌زیاگان به جانوران غول‌پیکری حرف های می‌بشود که بیشتر از ۴۵ کیلوگرم (در برخی منبع های تا ۱۰۰ کیلوگرم) وزن دارند. در قبل، آمریکای جنوبی زیستگاه انواع بزرگ‌زیاگان، همانند آرمادیلوهای غول‌پیکر، فیل‌ها، اسمیلودون‌ها یا گربه‌های دندان‌خنجری و تنبل‌های زمینی غول‌پیکر با وزنی بیشتر از چهار تن می بود. بر پایه نظریه‌ی رایج، این جانوران در وقتی نزدیک به ۱۱٬۷۰۰ سال پیش، یعنی در مرز دوره‌های پلیستوسن و هولوسن، هم‌زمان با گرم‌تر شدن زمین و افزایش جمعیت انسان‌ها، از بین رفتند.

ینس کریستیان سونینگ از دانشگاه آرهوس در دانمارک توضیح می‌دهد: «ظهور و گسترش جهانی انسان‌های نوین، فشاری تشکیل کرد که تعداد بسیاری از گونه‌های بزرگ‌زیاگان از بعد تحمل آن برنیامدند.» او بر این باور است که شکار و تحول زیستگاه‌ها توسط انسان‌ها، نقش مهمی در افت تنوع بزرگ‌زیاگان در سراسر جهان داشته است.

اما کورتیس و گروهش معتقد می باشند که شواهد تازه، عکس پیچیده‌تری را به نمایش می‌گذارد. به حرف های‌ی آن‌ها، انقراض تعداد بسیاری از این حیوانات زمان‌ها بعد از ورود انسان‌ها به قاره‌ی آمریکا رخ داده است. یافته‌ها نشان خواهند داد که انسان‌ها هزاران سال در کنار بزرگ‌زیاگان زندگی کردند. علاوه‌بر این، گونه‌هایی همانند گوزن که مقصد محبوبی برای شکار محسوب می‌شدند، هم چنان زنده ماندند. این دو مسئله، کورتیس و همکارانش را به این نتیجه رساند که احتمالا نظریه‌ی انقراض ناشی از شکار توسط انسان‌ها، به تنهایی توضیح مناسبی برای این اتفاقات نباشد.

نتایج نشان داد که حیوانات بازدید‌شده، هزاران سال زیاد تر از آنچه پیش‌تر فکر می‌شد زنده مانده‌اند. زیاد تر آن‌ها در وقتی نزدیک به شش هزار تا هشت هزار سال پیش هم چنان وجود داشتند. اما دو گونه، یعنی پالئولاما ماژور و جانوری شترمانند به‌نام زنورینوتریوم باهینسه، حتی تا ۳٬۵۰۰ سال پیش نیز زنده بوده‌اند. یافته‌های پژوهشگران، این حیوانات را به آخرین بزرگ‌زیاگان شناخته‌شده‌ی آمریکای جنوبی تبدیل می‌کند.

ایسمار دی سوزا کاروالیو، یکی از اعضای گروه پژوهشی، می‌گوید: «مطالعه مشخص می کند که انقراض پلیستوسن هولوسن رویدادی ناگهانی نبوده است، بلکه فرآیند به تدریجی و با افت تنوع پستانداران در طول زمان رخ داده است.»

به حرف های‌ی گروه همکاران کورتیس، انقراض‌های آمریکای جنوبی زیاد تر به‌علت تغییرات محیطی رقم خورد. در دوره‌ی هولوسن، تغییرات اقلیمی علتگسترش جنگل‌ها و افت وسعت علفزارها شد و در نتیجه، زیستگاه‌های موردنیاز حیوانات بزرگ برای بقا به‌شدت افت یافت. کورتیس پافشاری می‌کند که شکار به‌دست انسان‌ها نیز به گمان زیادً در این روال تأثیر داشته، اما نمی‌توان آن را عامل مهم دانست.

سونینگ اما نظر متغیری دارد. او بر این باور است که افزایش جمعیت انسان هم چنان عامل کلیدی انقراض بزرگ‌زیاگان بوده است. به حرف های‌ی او، اگرچه تغییرات محیطی در برخی مناطق اثرگذار بوده‌اند، یافته‌های تازه با مطالعاتی که نشان خواهند داد برخی بزرگ‌زیاگان تا دوره‌ی هولوسن در آسیا زنده مانده‌اند، هم‌خوانی دارد.

سورش سینگ از دانشگاه بریستول در بریتانیا نیز معتقد است که پژوهش تازه عکس روشنی از آثار هم‌زمان فعالیت‌های انسانی و تغییرات محیطی بر انقراض بزرگ‌زیاگان اراعه می‌دهد. او می‌گوید: «مطالعه مشخص می کند که ترکیب سختی انسانی و تغییرات اقلیمی، عامل مهم نابودی بزرگ‌زیاگان بوده است. به این علت، حتی اگر انسان‌ها تنها تقصیر کار نباشند، نمی‌توان آن‌ها را کاملاً بی‌تقصیر دانست.»

یافته‌های مطالعه در نشریه South American Earth Sciences انتشار شده است.