رونمایی دانشمندان از موشهای پشمالو؛ قدم بزرگ شرکت کلاسل برای احیای ماموتهای پشمالو_سلوادور
[ad_1]
نوشته و ویرایش شده توسط مجله ی سلوادور
آلفرد روکا، متخصص ژنتیک جمعیت در دانشگاه ایلینوی در اربانا شمپین، معتقد است که اثبات تأثیر تغییرات یافتشده در ژنوم ماموتها بر زیستشناسی موشها، مثالای از آزمایش سودمند است. او این آزمایشها را گامی در جهت مهندسی فیلهایی با ویژگیهای ماموتی میداند و میگوید: «این تجسمی شگفت انگیز از مسیر رسیدن به مقصد نهایی، یعنی خلق ماموت است.»
موش پشمالو تجسمی شگفت انگیز از مسیر رسیدن به مقصد نهایی، یعنی خلق ماموت است
وینسنت لینچ، متخصص ژنتیک تکاملی در دانشگاه بوفالو نیویورک، اشاره میکند که نمیتوان تاثییر جهشهای اختصاصی موشها (که برخی از آنها دههها است شناخته شدهاند) را از سه تغییری که بر پایه ژنوم ماموتها اعمال شده، تفکیک کرد. یکی از این تغییرات در ژنی به نام Fabp2 رخ داده که در متابولیسم چربی نقش دارد و دو تحول دیگر، در ژنهای Krt27 و Tgfa تشکیل شده که با ساختار مو مرتبط می باشند. لینچ میگوید: «زیاد دوست داشتم که این مطالعه نشان دهد تغییرات خاص ماموتها که از طریق قیاسی ژنومی شناسایی شدهاند، واقعاً پیامدهای ظاهری مهمی نیز دارند، اما اینطور نیست.»
آخرین مطالب
- مکبوک پرو M5 در تست سنگین Cinebench به ۹۹ درجه رسید_سلوادور
- مدلهای کپیشده ویندوزی مک پرو و مک مینی اپل رونمایی شدند_سلوادور
- چرا از پیروزی دیگران غمگین میشویم؟_سلوادور
- OpenAI بهجستوجو تسلط بر اکوسیستم اپل با خرید Sky است_سلوادور
- Sora ۲: ویدیوهای هوش مصنوعی از حیوانات خانگی، ویرایش ساده و شبکه اجتماعی اختصاصی_سلوادور
شاپیرو از تصمیم به ترکیب جهشهای خاص موشها در موشهای پشمالوی کلاسل دفاع میکند. او میگوید علت این کار، فاصلهی عظیم ژنتیکی بین موشها و ماموتها است: «ما باید تغییراتی را انتخاب کنیم که برای حیوانات سالم مناسب باشند. ما ژنهای ماموت را مستقیماً در موشها قرار نمیدهیم، چون بین این دو گونه ۲۰۰ میلیون سال فاصلهی تکاملی وجود دارد.»
اشکار نیست که برای تشکیل فیلهایی با ویژگیهای ماموت به چه تعداد تحول ژنتیکی نیاز است. لام میگوید مقصد کلاسل بازسازی دقیق ماموتها نیست، بلکه تشکیل موجودی است که بتواند جای خالی آنها را در زیستبوم پر کند: «مقصد ما، احیای گونههای منقرضشده برای دنیای امروز و یافتن تنوع زیستی و ژنهای ازدسترفتهای است که این ویژگیها را به وجود میآورند.»
ریزنبرگ اشاره میکند که اعمال هشت تحول ژنتیکی در یک ارگانیسم، امروزه در مهندسی ژنتیک امری نسبتاً رایج است. او و همکارانش در حال گسترشی راه حلهایی می باشند که دهها یا حتی صدها تحول ژنتیکی خاص نئاندرتالها را در سلولهای بنیادی انسانی اعمال کنند تا دریابند چه چیزی انسان را بی همتا میکند. او پافشاری میکند: «هیچکس نباید و نمیتواند نئاندرتالها را بازآفرینی کند.»
ریزنبرگ میگوید دستکاری ژنوم حیوان در این مقیاس، یکی از بزرگترین چالشهای ویرایش ژنوم است. با اینحال، حتی توانایی تشکیل این حجم از تحول نیز «شما را به ساخت یک ماموت نزدیک نخواهد کرد.»
دسته بنی مطالب
[ad_2]
