تحلیل مجدد سیگنال واو شواهد جدید بر منشأ فرازمینی و قدرت بالا, پژوهشهای تازه بار دیگر توجه جامعه علمی را به سمت سیگنال مرموز واو معطوف کرده است. دادههای بهروزرسانیشده نشان میدهد که منشأ این پدیده با احتمال بسیار بالا فرازمینی بوده و شدت آن نیز میتواند از برآوردهای پیشین بسیار بیشتر باشد.

این سیگنال که در پانزدهم اوت ۱۹۷۷ در رصدگاه رادیویی بیگایر دانشگاه اوهایو ثبت گردید، همچنان یکی از بزرگترین معماهای تاریخ اخترشناسی باقی مانده است. چرا فرضیههای زمینی رد شدند؟ در طول دهههای گذشته، توضیحات متعددی برای منشأ سیگنال واو ارائه شده، اما اکثریت آنها با استدلالهای قوی رد گردیدهاند. یکی از نخستین فرضیات، تداخل ناشی از یک دنبالهدار در مسیر دید تلسکوپ بود؛ اما تیم رصد در همان روزها این احتمال را منتفی دانستند.

دلیل اصلی این بود که دنبالهدارها سیگنالهای گسترده و پراکندهای تولید میکنند، در حالی که سیگنال واو یک موج باریک، ناگهانی و بهشدت قطعشده بود.

این بخش از طیف رادیویی به دلیل نویز طبیعی پایین، به عنوان کانال ایدهآل برای ارتباط بین تمدنهای هوشمند محسوب میشود. جان کراوس، مدیر وقت رصدگاه اوهایو، در نامهای به کارل سیگن در سال ۱۹۹۴ تأکید کرد که سیگنال واو به شدت نشانگر منشأ هوشمند و فرازمینی است، با این حال تا زمان تکرار رصد، قضاوت قطعی امکانپذیر نیست. نتایج تحلیل دادههای آرشیوی و روشهای نوین با وجود جستجوی گسترده در طول دههها، سیگنال واو هرگز تکرار نشد.

در تلاش اخیر، گروهی از پژوهشگران با بهرهگیری از تکنیکهای پیشرفته تحلیل داده و مرور آرشیوهای منتشرنشده، مجدداً دادههای بیگایر را بازبینی کردهاند. نتایج در دو مقاله علمی منتشر شده که در انتظار داوری همتایان هستند. احتمال تداخل زمینی و ماهوارهها منتفی است بازبینیهای جدید نشان میدهد منشأ سیگنال واو نه زمینی بوده و نه ناشی از تداخل درونی تلسکوپ.

احتمال تداخل ماهوارهای نیز بررسی و رد شد؛ زیرا اکثر ماهوارههای آن دوره در موقعیت مورد نظر قرار نداشتند و حتی در صورت عبور، تنها برای کسری از ثانیه در میدان دید میماندند، نه ۷۲ ثانیه کامل. تنها ماهوارهای با مداری فراتر از ماه میتوانست چنین الگوئی ایجاد کند، که در آن زمان وجود نداشت. قدرت واقعی سیگنال چهار برابر برآوردهای قبلی یکی از یافتههای شگفتانگیز، قدرت واقعی سیگنال است.

پژوهشگران اثبات کردند شدت سیگنال به حدود ۲۵۰ یانسکی رسیده، یعنی چهار برابر برآوردهای پیشین. پروفسور آبل مندز، مدیر آزمایشگاه زیستپذیری سیارات در دانشگاه پورتوریکو، اظهار داشت این یافتهها راز سیگنال واو را حل نمیکنند، اما شفافترین تصویر از ماهیت و منشأ احتمالی آن را ترسیم میکنند.

و ۳ شناخته میشوند. این سیگنالها اگرچه ضعیفتر بودند، اما ویژگیهای مشابهی با سیگنال اصلی داشتند.

بررسیهای بعدی نشان داد این سیگنالها با ابرهای فشرده هیدروژن در محیط بینستارهای مرتبط بودهاند. بر اساس این شواهد، فرضیه تازهای در مقاله اول پروژه آرسیبو واو مطرح شده است سیگنال واو ممکن است ناشی از پدیده ابرتابش باشد.

در این فرآیند، یک ابر کوچک و سرد هیدروژن (HI) تحت تاثیر انفجارهای قدرتمند نظیر فوران یک مگنتار یا تکرارکننده پرتو گامای نرم، به عنوان یک میزر طبیعی عمل کرده و شرارهای شبیه لیزر در امواج رادیویی تولید میکند.