هنگامی پهپادی با بال‌هایی بلند برخیزد و برای سه روز متوالی بی‌وقفه در آسمان بماند، دیگر نمی‌توان آن را فقطً یک پروژه‌ی آزمایشی دانست. اسکای‌دولر، پرنده‌ی خورشیدی سبک‌وزن و گسترش یافتهای که از دل یک هواپیمای رکوردشکن بیرون آمده، اکنون در حال بازتعریف مفهوم نظارت هوایی است، آن هم در دوره‌ای که آسمان، به زمین بازی برای فناوری‌های آینده بدل شده است.

به‌گزارش نیوساینتیست، پهپاد خورشیدی اسکای‌دولر با بال‌هایی بلندتر از بوئینگ ۷۴۷، اکنون در آسمان سواحل خلیج مکزیک پروازهایی چندروزه انجام می‌دهد. این پرنده‌ی بی‌سرنشین که با طراحی حیرت‌انگیز که می‌تواند هفته‌ها و حتی ماه‌ها بی‌وقفه پرواز کند، از توانایی ردیابی قایق‌های قاچاق، دزدان دریایی و کشتی‌های نظامی در مأموریت‌های طویل‌زمان برخوردار است و می‌تواند هفته‌ها بدون فرود در آسمان بماند.

در آوریل ۲۰۲۴، اسکای‌دولر موفق شد نخستین پرواز خودران و بدون سرنشین با انرژی خورشیدی را انجام دهد. همان سال، چندین پرواز دیگر هم انجام شد که طویل‌ترین آن‌ها بیشتر از ۲۲ ساعت ادامه داشت. این پروازها با حمایتمالی ارتش ایالات متحده، در تلاش برای بازدید کاربرد این پهپاد در عملیات‌های گشت‌زنی دریایی انجام شدند.

تازه ترین مأموریت اسکای‌دولر در ۲۰ ژوئیه، نقطه‌ی عطفی در کارکرد آن می بود. پهپاد از فرودگاه استنیس در می‌سی‌سی‌پی بلند شد، بیشتر از سه روز متوالی در آسمان ماند و در ۲۳ ژوئیه فرود آمد. داده‌های پروازی فلایت رادار ۲۴ مشخص می کند که اسکای‌دولر پیش‌تر هم در ۱۴ ژوئیه، پروازی ۱۸ ساعته را ثبت کرده می بود.

اما آنچه اسکای‌دولر را از دیگر پهپادها نزدیک می‌کند، زمان‌زمان پروازش نیست. این پهپاد با طول بال‌های دو برابر بزرگ‌تر از پهپادهای بزرگی همانند آرکیو-۴ گلوبال هاوک و توان حمل ۴۰۰ کیلوگرم محموله، استانداردهای تازه‌ای را تعریف کرده است. به‌تازگی، شرکت فرانسوی تاله نیز راداری پیشرفته روی این پهپاد نصب کرده تا قابلیت‌های شناسایی هوابرد آن را تحکیم کند.

با وجود همه دستاوردها، مسیر تجاری‌سازی پهپادهای خورشیدی هم چنان پرچالش است. آرتور هالند میشل، پژوهشگر مؤسسه صلح اسلو، می‌گوید سال‌ها است این حوزه با امیدهای بلندپروازانه و ناکامی‌های پر‌سر‌و‌صدا همراه بوده است. او یادآوری می‌کند که پروژه‌های جاه‌طلبانه‌ای همانند گوگل و فیس‌بوک برای اراعه‌ی اینترنت از طریق پهپادهای خورشیدی به جایی نرسیدند و متوقف شدند. حتی ایرباس با پهپاد خورشیدی کوچک‌تر زفایر، تا این مدت نتوانسته است به بازدهی اقتصادی برسد.

به‌باور میشل، اگرچه ارتش‌ها بیشتر از یک دهه است از پروازهای نمایشی پهپادهای خورشیدی حمایتمی‌کنند، تا این مدت هیچ‌کدام را به بخشی رسمی از ناوگان خود تبدیل نکرده‌اند. او می‌گوید پهپادهای خورشیدی روی کاغذ، هم از نظر فنی و هم از نظر عملیاتی بسیار‌اند. اما این که آیا واقعاً می‌بشود روی آن‌ها برای یک مدل تجاری پایدار حساب کرد، تا این مدت جای سوال دارد.